Fethiye Çetin, anneannesinin Ermeni olduğunu epeyce geç öğrendikten sonra anneannesinin hikayesini “Anneannem”adlı kitapta yayınlıyor ve bunun üzerine benzer hikayelere sahip birçok kişiden geri dönüşler alıyor. Böylece biriken hikayeler Torunlar kitabını oluşturuyor. Kitapta yer alan torunların ortak özellikleri genellikle Ermeni olduklarını yetişkin iken öğrenmeleri ve bu hikayelerin ailelerinin içinde dile getirilmemesi diyebiliriz.
Torunlar’da nenesinin veya dedesinin Ermeni olduğunu öğrenen genellikle asimile edilmiş torunların hikayeleri var. Hatta Ermeni olduğunu bilmeksizin Ermeni nefretiyle büyütülen bazı torunlar da var. Ailesinin bir tarafı Kürt bir tarafı Ermeni olan torunlar da var, bir tarafı katliamı yapan bir tarafı ise katledilen kesimde olan torunlar da var.
1915’te en çok Ermeni kadınlarının mağdur olduğunu belirtmeye gerek var mı bilmiyorum ama dini değiştirilenler, zorla evlendirilenler tabii ki kadınlar. O dönemde birçok kız çocuğu güya iyilik olsun diye Türk ya da Kürt aileler tarafından bakılmak için alındıktan sonra evlendirilmiş.
Kitap bana bir torun olarak evlatlık olarak yetiştirilmiş anneannemin öz ailesinin alevi olduğunu 25 yaşında öğrenişimi çağrıştırdı. Alevi olan aile ile gayet de görüşüyorduk fakat bir sır olarak Alevi oldukları hiç dile getirilmedi, ağızdan kaçana kadar. Her ötekileştirilmiş kesimde benzer hikayelerin saklı kaldığına eminim.
Yaşananların anlatılması büyük önem taşıyor. Kimseyi şeytanlaştırmak için değil. Nefretten arınmak için, yeniden kardeş olmak için, birbirimizi anlamak için hikayelerin anlatılmasının önemi var. Yaşananlar daha rahat dile getirilebiliyor olsa eminim birçok kişinin de içi yumuşar. Bu kadar acının yaşanmasının ardından dile yerleşen ötekileştirmelerden herkesin arınması dileğiyle…
Bir yanıt yazın